tlo uth clear 460 napis50 sojusz polsko-ukraiński

tlo uth clear 460

Charydczak Władysław [ukr: Харидчак Володимир] (1937–2011)

Urodził się 10 kwietnia 1937 r. w Uluczu, pow. Brzozów. Syn Jakuba i Marii. Działacz społeczny. Przewodniczący ZK UTSK w Piotrowcu (m.in.: 1962, 1967–1973). Przewodniczący ZP UTSK w Braniewie (1973–1975). Członek ZW (1963–1965) i Prezydium ZW UTSK w Olsztynie (1967–1969, 1971–[1976]. Członek ZG UTSK (1967–1980). Działał również w Związku Ukraińców w Polsce. Zmarł 27 lipca 2011 r.

Źródło: APO, KW PZPR w Olsztynie, 1141/2935; IPN Bi 066/517, k. 10; AIPN Bi 066/517, k. 67, 194–195, 217; „Nasze Słowo”, nr 37 z 11 IX 2011 r., s. 11.

Zahrebelna-Krzywańska Olga (1907-1981)

Urodziła się 1 IX 1907 r. w Chyrowie. W 1927 r. ukończyła seminarium nauczycielskie w Samborze. Pracę w zawodzie otrzymała w okolicach Łodzi. Po wojnie była instruktorem w WODKO. Od 1962 r. na emeryturze. Bardzo aktywna członkini łódzkiego koła UTSK. Zmarła 8 V 1981 r.

Źródło: „Nasze Słowo” 1981, nr 20, s. 8; „Nasze Słowo” 1981, nr 25, s. 5; IPN MSW II 6985, k. 3.

Andrusieczko Włodzimierz / Андрусечко Володимир (1922–1998)

Ur. 1 lub 23 października 1922 r. w Hołuczkowie pow. Sanok, s. Józefa i Marii. Zakończył szkołę rzemieślniczą w Sanoku. W czasie II wojny światowej został wywieziony na roboty do Niemiec. Był członkiem tzw. bojówki administracyjnej (AB), nosił ps. „Zenko”. Próbował przedostać się na Zachód, ale został ujęty przez siły czechosłowackie, a potem wydany Polsce. 20 września 1948 r. został skazany na karę dozywotniego więzienia za udział w ukraińskim ruchu partyzanckim. Zwolniony na mocy amnestii w 1956 r. Pracował jako stolarz. Działał w UTSK. M.in. był skarbnikiem ZK UTSK w Charzynie [1973-]. Był aktywnie rozpracowywany przez SB w latach w ramach sprawy obiektowej kryptonim „Bieszczady”. Zmarł 19 VI 1998 r. w Kołobrzegu, został pochowany w Charzynie.

Źródło: „Nasze Słowo” 1973, nr 28, s. 6; 1998, nr 29 (2138)

Andruchowicz Roman (1915-1997)

Andruchowycz

Urodził się 2 kwietnia 1915 r. w Stanisławowie. Używał nazwiska Łucki. W czasie II wojny światowej walczył w szeregach „ludowego” Wojska Polskiego, w którym awansował do stopnia kapitana. Według części danych był więźniem GUŁAG-u. Po wojnie osiedlił się w Krakowie, pracował w jednej z tutejszych spółdzielni inwalidów jako księgowy. Aktywnie działał w UTSK, był m.in. sekretarzem (1967–1983) i przewodniczącym krakowskiego zarządu koła (1983–[1988]), członkiem zarządu oddziału warszawskiego UTSK (od 1985 r.). Był rozpracowywany przez krakowską Służbę Bezpieczeństwa w latach siedemdziesiątych XX w. Zmarł w 7 XII 1997 r.

Źródło: AIPN Kr., 0101/64/D; Orhanizator ukrajinśkoho żyttja u Krakowi, „Ukrajinśkyj Almanach” 1998, s. 291–293; NS 9 (2118), 1 III 1998